فهرست مطالب

تعريف موضوع

اين مقاله خط مشي سلامت و ايمني شغلي براي ايجاد و تقويت قوانين مربوط به استانداردهاي ارگونومي را ، مورد بحث قرار خواهد داد. دو موضوع عمده مورد بحث اين است که اولاً آيا استانداردها مورد نيازند؟ و ثانياً اگر جواب مثبت است چقدر استانداردهاي پيشنهادي براي نيل به اهداف OSHA کفايت مي کند؟ چالش پيش روي مهندسي، طراحي محيط کاري براي بهبود ايمني و افزايش محصول است. اين مقاله توضيح خواهد داد که OSHA چطور استانداردها را توسعه داده، مخالفت با استانداردها را مورد بحث قرار داده و چاره انديشي خط مشي را تحليل مي کند و پيشنهاداتي را ارائه خواهد داد.

ماموريت OSHA اين است که : زندگي کارگران را نجات دهد، از جراحات جلوگيري کند و سلامت کارگران آمريکايي را مورد محافظت قرار دهد. با اين استانداردهاي جديد OSHA آسيب هاي استخواني را مشخصاً هدف قرار مي دهد. برطبق موسسه ملي ايمني و سلامتي کار (OSHA) آسيب هاي استخواني عبارتند از ناهنجاري ماهيچه اي، اعصاب، تاندون ها، رباط ها، مفاصل، غضروف يا ديسک هاي فقرات که نوعاً نتيجه حادثه آني يا فوري نيستند. (مثل سر خوردن، پشت پا خوردن يا افتادن) بلکه بيشتر توسعه مزمن يا تدريجي را منعکس مي کند. بعضي مثال ها شامل سندرم سوراخ مچي و ضربه رواني سطح پايين است. « ليندا رزنستوک » مدير OSHA مي گويد " آسيب هاي استخواني (MSDS) ميان مسايل پزشکي رايج در آمريکا مي باشند و 7 درصد جمعيت را تحت تاثير قرار مي دهند.

آسيب هاي استخواني وابسته به کار (WMSDS) وقتي توسعه پيدا مي کنند که شرايط کاري تاثير آسيب هاي استخواني را ادامه مي دهند يا به آن کمک مي کنند. بر طبق اداره آمار کار (BLS) 276600 آسيب در سال 1997 مربوط به تکرار ضربه هاي روحي بوده که دليل آن ترکيب 64 درصد بيماري هاي کاري و 4 درصد از 6.1 ميليون بيماري و جراحت محيط کار بوده. OSHA هزينه هاي غرامت کارگران براي آسيب هاي استخواني وابسته به کار را بين 15 تا 20 بيليون دلار در سال تخمين مي زند. به علت اين نگراني گران قيمت، OSHA در حال شکل دهي قانوني است که نياز دارد شرکت هاي معيني برنامه هاي ارگونوميکي را آغاز کنند.

OSHA ارگونومي را اين چنين تعريف مي کند :

علم اختصاص شغل به افراد، به نسبت توانايي ها به طور ويژه و اختصاصي تراست. ارگونومي در پي ماکزيمم کردن ايمني، کارآيي و راحتي است بوسيله همشکل کردن محيط کاري براي اپراتورها (لياقت افراد) همانطور که يک ارگونوميست آن را تعريف مي کند.

اين علم چگونگي انجام کارها توسط افراد مطالعه مي کند. نوع تجهيزات بکار رفته و چهار چوب زماني و جنبه هاي فيزيکي و رواني محيط کاري را تحليل مي کند. مطالعه با کميت هايي مثل فاصله، نيرو و بسامد بيان مي شود. تحليلگر، معمولاً مهندس يا متخصص ايمني، اين فاکتورها را در مقابل محدوديت هاي انسان وزن دهي مي کند و فرآيند بهينه براي تکميل کار را تعيين مي کند. اين تثبيت هاي ارگونوميکي در حد بالايي فردي هستند و پاسخ ها از موقعيتي به موقعيت ديگر فرق دارد.

بهر حال نياز به چنين تحليل جزئي، درباره هر شغلي در کشور براي تعيين اينکه آيا عامل آسيب خواهد بود يا نه معقول نيست. ميزان پيشنهادي OSHA از قوانين نياز دارد که شرکت ها تکميل کنترل يک برنامه ارگونوميکي براي ساخت يا شغل هاي ترفيعي دستي يا مشاغل که (WMSDS) گزارش شده است. اين ميزان ساخت و ساز و کشاورزي و صنايع نظامي را شامل نمي شود. OSHA شامل 6 جزء برنامه در اين فرآيند است :

1. رهبري مديريتي و مشارکت عضو
2. شناسايي و اطلاعات ريسک
3. تحليل و کنترل ريسک شغل
4. آموزش
5. مديريت پزشکي
6. ارزيابي برنامه

در زير خلاصه اي از اين اجزا همانطور که استاندارد ميزان تعريف کرده است، آورده مي شود.

رهبري مديريتي و مشارکت عضو شامل تعريف انتظارات کارمند و کارفرماي تحت برنامه
مي باشد. اين جزء يک خط ارتباطي بنا مي کند که کارمندان (اعضا) را تشويق به گزارش آسيب ها و ارائه پيشنهادات مي کند در حاليکه مديريت پاسخي به ورودي کارفرما مي دهد. شرکت منابع و حق را براي پاسخگويي به چنين برنامه اي اختصاص مي دهد.

شناسايي و اطلاعات ريسک اين جزء نياز دارد که مديريت، مشاغل داخل شرکت را شناسايي کند تا استاندارد آن ها را تحت پوشش قرار دهد و اطلاعاتي را براي کارمندان درگير با آن مشاغل ارائه کند. اين اطلاعات شامل هر دوي شناسايي يک (WMSD) و روند گزارشي يک مشکل ارائه پيشنهاد به مديريت است.

تحليل و کنترل ريسک شغل نياز دارد که شرکت ها تعيين کنند که آيا يک شغل معين علت يک آسيب است و تغييرات مناسب لازم را انجام دهند و اين نياز به تحليل تقاضاهاي فيزيکي شغل دارد. همچنين نيازمند چيدمان ايستگاه هاي کاري، اداره تجهيزات و اشيا، شرايط محيطي و سازمان کاري مي باشد. تغييرات ممکن است شامل کنترل هاي اجرايي مثل کارهاي متناوب، زمان هاي استراحت يا تجهيزات ايمني شخصي که بعنوان يک کنترل موقتي در مقابل WMSDS طراحي مي شوند.

آموزش چهارمين جزء است. هم اشخاص مسئول براي ايجاد و نگهداري برنامه و کارمندان مجري آن بايد درکي از نقش و مسئوليت پذيري خودشان داشته باشند. کارمندان مسئول شناسايي WMSDS هستند، آنها را زودتر گزارش کنند و پيشنهادات را ارائه دهند. آنها همچنين بايد کنترل هاي ارگونوميکي را ياد بگيرند و بفهمند. رهبران برنامه بايد قادر به شناسايي خطرات باشند و راه حل هايي براي آنها ارائه کنند و راه حل ها را ارزيابي کنند. به محض اينکه کارمند هر يک از وظايف را به عهده مي گيرد آموزش بايد شروع شود و متناوباً تکرار شود.

مديريت پزشکي وقتي در يک کارمند يک WMSD رشد کرده است، زمينه مديريت پزشکي به روند جزئيات مي پردازد. يک متخصص سلامتي گسترش آسيب را ارزيابي مي کند و فعاليت هايي که باعث آن شده اند را تعيين مي کند. همچنين آسيب ها را درمان مي کند و يک نسخه ارائه مي دهد مثل محدوديت هاي کاري. اين زمينه دستوراتي براي لحاظ محدوديت هاي کاري ارائه مي دهد و به شکايات کارگران در زمينه غرامت مي پردازد.

ارزيابي برنامه عنصر پاياني است، که نياز دارد تا برنامه بطور متناوب بازبيني و بروز شود. کارفرما بايد پيشرفت و تاثير برنامه را ارزيابي کند و تصحيحات لازم را انجام دهد. بجز اجزاي برنامه، مقررات پيشنهادي، نيازمندي هاي دائم الثبت را بطور جزئي مورد بررسي قرار مي دهد همچنين جدول زماني انجام کار را در نظر دارد و راهنمايي براي يافتن اطلاعات بيشتر ارائه مي دهد و اصلاحات کليدي استاندارد را تعريف مي کند.

استانداردهاي پيشنهادي حاصل سال هاي زيادي کار روي OSHA است. براي ايجاد قوانيني که بدون دور نمايي زياد حاوي جنبه هاي کليدي برنامه هاي ارگونوميکي موفق باشد. اين موضوع در اينجا يکي از تفاوت هاي علمي درباره قوانين دولتي، بخوبي رابطه بين کارگران و کارمندان آنها است. بعلاوه قوانين تمايل به حمايت کارگران در مقابل بيماري دارد که علتش در طبيعت خودش است و قابل بيان نيست. ايجاب چنين استانداردهايي بيشتر براي رسيدن به ايمني کارگراني است که اتومبيل مونتاژ مي کنند و يا گوشت مي برند براي زنده بودن. اين قانون براي تاثير روي باروري يک شرکت و سود آوري آن است. کارشناسان ايمني و بهداشت، مهندسان، صاحبان مشاغل تجاري و کارگران ميدان ديد قوانين و بالاخره امکان موفقيت پذيري سياسي آن را شکل خواهند داد.