فهرست
مقدمه................................................................................................................	4
جلوه هاي امام حسين......................................................................................	5
خصال والاي حسيني.......................................................................................	10
شخصيت خانوادگي امام..................................................................................	13
شبيه ترين افراد به پيامبر...............................................................................	14
جاذبه ويژه در نام و ياد امام.............................................................................	15
قوت عزم امام...................................................................................................	18
شجاعت امام.....................................................................................................	19
وفاي امام..........................................................................................................	20
رفتار خانوادگي امام.........................................................................................	21
عزت نفس امام.................................................................................................	21
جلوه اي از سلوك امام.....................................................................................	26
مرگ در ديدگاه امام و ياران او........................................................................	28
جامعيت امام.....................................................................................................	30
كرامات امام......................................................................................................	31

 

 

 

 

 

 

مقدمه

پيامبر اكرم‏«صلى الله عليه وآله‏» در مورد حسين‏«عليه‏السلام‏» مى‏فرمايد: "حسين سبط من الاسباط "; حسين امتى از امتهاست; يعنى ايشان امام حسين‏«عليه‏السلام‏» را فرد نمى‏داننى. وقتى امام حسن‏«عليه‏السلام‏» راه و چاره‏اى جز صلح نمى‏بيند - باوجود اينكه بارها به مردم گفته بودند: نيكوترين كارها نزد من شمشير كشيدن در مقابلبنى اميه است، اما صلاح نمى‏بينم اين كار را انجام دهم - عده‏اى از مسلمانها سرزنششمى‏كنند كه تو ما را خوار و ذليل كردى ؟ و آن مى‏شود كه شد. در واقعه كربلا نيز امت اسلامى در برابر حركت امام حسين «عليه‏السلام‏» سه گروه مى‏شوند: گروهى كه تا آخر روز عاشورا با امام مى‏مانند. گروهى كه امام را تنها مى‏گذارند و بهانه‏هاى گوناگون مى‏آورند و گروهى كه بى تفاوتدرباره ايشان بودند.حال ما خودمان را بايد در آيينه افكار حسين «عليه‏السلام‏» ببينيم، تاچه حد براى ماندن اسلام و ايمان حاضر به ايثار هستيم. بعد از انقلاب اسلامى بسيارىاز مسائل براى ما روشن شد. ببينيم ما چقدر براى انقلابمان تبليغ مى‏كنيم در زمانىكه هر 24 ساعت‏حداقل يك كتاب عليه انقلاب نوشته مى‏شود، چقدر مطالعه مى‏كنيم - علاوه بر واحدهاى درسى تا در برابر آن تهاجمات مسلح شويم. اگر امروز آگاه نباشيم خيلى سريع اين كتابها وارد جامعه‏مان مى‏شود وما در برابر آنها ناتوان مى‏مانيم. امتى نباشيم كه در بينمان حسين را ذبح كنند وبعد ما متوجه شويم. سعى كنيم باطن خود را با اهل بيت گره بزنيم و عشق اهل بيت را در روحفرزندانمان زنده كنيم. دشمنان اسلام بخصوص معاويه در زمان حضرت على ، امام حسن وامام حسين(:) خيلى از جهالت و غفلت مردم بر عليه اسلام استفاده كردند، اما غفلتمردم از خيانت معاويه ضربه بيشترى به اسلام زد. مردم همه معاويه و خاندانش را كهطالب جاه و مقام بودند، مى‏شناختند و مى‏دانستند كه امام حسين حق است ولى غفلتشانآن وقايع را پديد آورد.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1. جلوه هاي امام حسين (ع)

«ابن نهشل »نيكو سروده است :

كان لم حي سواك و لم تقم علي احد الا عليك النوائح

گويا جز تو احدي از دست مردم نرفته و جز براي تو در سوگ كسي نوحه گري نكرده اند .«السلام علي اسير الكربات و قتيل العبرات 1»

در احاديث نيز از امام شهدا (ع)به« قتيل العبرة»تعبيرمي شود و از جمله او خود فرمود :«انا قتيل العبرة،لا يذكرني مؤمن ال اسنعبر 2»

اين جملات‌ بدان معنا نيست كه امام (ع)شهيد شد تا مردم گريه كنند –و به اجر و ثوابي برسند – بلكه «قتيل العبرة»حاكي از آثار قهري شهادت او مي باشد و آن سرشك ،ناشي از عشق فطري هر مؤمن به اوست .علت غايي قيام هم در زيارت اربعين بيان شده است :«بدل مهجته فيك ليستنقذ عبادك من الجهالةو حيرةالضلالة3»

«لعن الله امة اسست اساس الظلم و الجور عليكم اهل البيت 4»

اخيراًبرخي از نويسندگان ريشه حادثه كربلا را در زمان خليفه سوم دانسته اند اما دقت در تاريخ، روايا ت مربوط به امامت و نيز زيارت عاشورا ،نشان مي دهد كه زمينه سازي براي چنين فاجعه اي بلا فاصله بعد از رحلت پيامبر مكرم (ص)و با منحرف شدن مسير خلافت تحقق يافته است 5.

 

1. بحار الانوار ،ج98،ص331،و مفاتيح الجنان ،زيارت اربعين .

2.الأماني ،ص137:بحار الانوار ،ج44،ص284:عوالم ،ج17،ص536.

3. بحار الانوار ،ج98،ص331و مفاتيح الجنان .

4.زيارت عاشورا ،بحار الانوار ،ج98،ص295،و مفاتيح الجنان .

5.چنانچه شعراي بزرگ نيز در سرود ه هاي خود به اين حقيقت تصريح كرده اند .

كميت :

بصيب به الزامون عن قوس غيرهم فيا اخرا اسدي له الغي اول

(شرح الهاشميات ،ص71،در اين كتاب بيت مذكورصحيح‌ تفسيرنشده است ).

مرحوم اية الله اصفهاني :

ومارماه إذر ماه حرملة وانما رماه من مهد له

سهم اني من جانب السقية و قوسه علي يد الخليفة

(الانوارالقدسية،ص130).

السيد باقر الهندي :

كل غدر وقول افك وزور هو فرع عن جحد نضالغدير

(رياض المدح‌والرئاء،ص197).

كانكه طرح بيعت شور افكند خود همانجا طرح عاشورافكند

«اقمت الصلوةو اتيت الزكوة»

گفته اند كه اگر كلام فوق را به معناي خواندن نماز وپرداخت زكات بدانيم، بيش از يك گواهي ساده و معمولي نخواهد بود، و شأني براي امام (ع) نيست. بعضي براي دفع اشكال گفته اند: در حقيقت، اقامه نماز، تنها خواندن نماز نيست، بلكه علاوه بر خواندن، ترويج آن نيز هست (بر پا داشتن نماز ). يعني امام (ع)با شهادت خود، نماز، زكات و امر به معروف و نهي از منكر را ترويج كرده و اين احكام را بر پا داشته است. البته اساس اين كلام صحيح است، ولي سياق افعال. جز «اقمت الصلوة»، براي اين ترجمه رسا نيست، زيرا «اتيت الزكوة»را نمي توان آن گونه معنا كرد.

عده اي ديگر گفته اند: چنانچه به صحنه تبليغاتي دشمن توجه كنيم، در خواهيم يافت كه گواهي مذكور در آن عصر پر ارزش بوده، گرچه در عصر ما متعارف نيست. در آن تبليغات سوء آن چنان بود كه از شهادت اميرالمؤمنين (ع)گفتند: مگر علي (ع)نماز مي خواند كه هنگام نماز كشته شد؟

به نظر مي رسد اين پاسخ هم كافي نيست: زيرا بيان فوق در اكثر زيارات آن جناب آمده ،و اين نشان مي دهد كه مطلب مهم وپر ارزشي است كه همه شيعيان در هر عصري بايد به آن گواهي دهند و نبايد عبارت را به گونه اي ترجمه كرد كه مخصوص زماني خاص باشد. شايد مقصود از جمله بالا اين باشد كه نماز، زكات وامر به معروف و نهي از منكر واقعي را تو انجام داده اي. در اقمت الصلوةو…شهادت به خواندن نماز معمولي نمي دهيم، تا گواهي ساده و عادي باشد، بلكه گواهي به خواندن آن نماز، پرداخت آن زكات و…مي دهيم كه با تمام شرايط و امتيازات باشد و اين كار از غير معصوم ساخته نيست.

 

 

 

 

 

 

 

 

1. مرحوم نير تبريزي ،آتشكده ،ص59.

 

«لبيك داعي الله 1»

با انكه همه ائمه (ع)«دعاةالله 2»هستند، اما در زيارات هيچ يك از آنها «لبيك داعي الله» نيامده و شايد سرش آن باشد كه حسين بن علي (ع)علاوه بر دعوت به سوي خدا ،با گفتار و رفتار، دعوت و پيام ويژه اي نيز داشت و اين دعوت را ا خون به مردم ابلاغ كرد. پس هر آن كس كه با گوش معنوي خود اين دعوت را شنيد بايد لبيك گويد و اهداف امام (ع)را استمرار بخشد. به عبارت ديگر ،آن خوني كه به عنوان نمود كامل عشق مقدس. درهمه موجودات و به ويژه انسان جلوه گري مي نمايد، اكنون هم « استنصار» مي كند و مردم را به حمايت از دين خدا مي طلبد، و زائر با گفتن لبيك، آن استنصار را اجابت مي كند.

مرحوم حاج شيخ جعفرشوشتري (قدس) بيان لطيفي در باب حكمت «تكرار» تلبيه (هفت بار) دارد، كه يك وجه آن ملاحظه حالات مجيب است و وجه ديگر اينكه هفت بار لبيك گفتن برابر استنصارهاي هفتگانه آن حضرت است3.

«لبيك داعي الله ان كان يجبك بدني فقد أجابك قلبي و شعري و بشري و رأيي و هواي علي التسليم لخف النبي المرسل و السبط المنتخب 4»

«ضمن الأرض و من عليها دمك و ثارك يا بن رسول الله 5و6»

با توجه به اينكه در همين زيارت مي خوانيم:

«انك ثارالله في الأرض و الدم الذي لا يدرك ثاره أحد من أهل الأرض و لا يدركه الاالله وحده1»

 

 

 

 

1.بحار الانوار ،ج9،ص169و كامل الزيارات ،ص218.

2.زيارت جامعه كبيره ،بحار الانوار ،ج99،ص148و مفاتيح الجنان

3.ر.ك:خصائص الحسينيه ،ص229به بعد .

4.كامل الزيارات ،ص218وبحار الانوار ،ج98،ص169.

5.كامل الزيارات ،ص217،و بحار الانوار ،ج98،ص168.

6. علامه مجلسي گويد :قوله :ضمن الأرض و من عليها دمك ،تضمن الأرض ،إما علي سبيل المبالغه و المجاز،كنايه عن تعظيم الأمر و تفخيمه:أو المراد ان الله يأمر الأرض في القبر بتعذيب قاتليه و في الرجعه بخفسهم و غيره ،أو المراد أهل الأرض من الملائكه و الجن فيكون المراد بمن عليها الأنس أو الاعم تعميماًبعد التخصيصو يحمل أن يكون المراد ان الله أودع الأرض اجساد قاتليه ،حتي ينتقم لم منهم في الرجعه ئ القيامه ،أو انه ـتعالي ـ لما خرب الأرض بعد شهادته و سفكت فيها الدماء،و قتل الله قاتليه و اشباهم بأيدي من خرج بعده فكانه ضمن الأرض دمه حيث جري

مراد از «ضمن »ضمانت و كفايت خو نخواهي نيست، بلكه مراد در بر گرفتن است ‹همان گونه كه لغويين تصريح كرده اند كه ضمن به اين معنا نيزمي آيد›. پس مي توان گفت از آنجا كه سر عشق در همه موجودات ساري و جاري است و خون امام والاترين نمود اين عشق مقدس است، پس اين خون در تمام نقاط ز مين و آنچه در آن است تجلي پيدا كرده و «الأرض و من عليها» خون ثار اللهي او را در بر گرفته است،چرا كه «كل أرض كربلا».